werkgedrag als thuisgedrag

quote_hOh maar we kennen het wel. Rondlopen op kantoor en je rotergeren aan kleine dingen. Vaak zijn we ons overbewust van het gedrag van collega’s, en iets minder vaak beseffen we dat we omgekeerd zelf één en ander veroorzaken bij hen. Maar stel je even voor dat facetten van ons werkgedrag op de thuisvloer zouden plaatsvinden?

Laat ons mogelijks werkgedrag eens met een knipoog projecteren in een thuiscontext…

Het begint al met de academische handeling van een tasje koffie te maken of nemen. Als je geluk hebt is de afwas gedaan, en blinkt er hier en daar nog een proper tasje. Bij pech sta je oog in oog met een schimmelberg. En wat doe je dan? Ah, je sluipt stiekem weg, en je geeft die eer toch door aan je partner of kinderen? Of soms neem je zo net één af te wassen kopje, intussen  – voor jullie komt het later wel in orde – knipogend naar de andere tassen. Of je wast toch af, prompt en graag met veel kabaal zodat je zwoegwerk zeker opgemerkt wordt. Och, je partner of kinderen laten je vast vrij of je dat klusje niet, een beetje of later misschien klaart. En hey, als vrijgezel hoef je zeker niet te dingen naar Mister Properschap. Dan ben je vooral ondernemend door nieuwe tassen te kopen of de arbeidsmarkt te sponsoren door hiervoor een PWA-kracht in te schakelen!

Je eigen plekje thuis, dat mag onverstoorbaar rommelig liggen. Wat studentensfeer stimuleert jou, meer zelfs, het houdt je jong. Of die rommel matcht met de ideale bouwstenen van je huisgenoten doet toch he-le-maal niet ter zake? Eigen stekgevoel eerst! En als er thuis al eens bezoek komt, dan hebben die toch geen mening over rommel? Je visitekaartje is vooral je eeuwige gastvrijheid, toch?

Tijdens gesprekken thuis zie je wel of je iets bijdraagt of niet. Soms vind je het boeiend, en wil je jouw mening eventueel kwijt. Maar kom, vaak is het maar saai, en staar je liever wat dromerig buiten of piep je intussen naar je animerende smartphone. Je partner, kinderen of bezoek, die vinden dat toch ok? Zolang je er maar fysiek bijbent, is het al gezellig. Achteraf vind je het wel super om met vrienden al die gesprekken te herhalen, en er een uitgebreide mening over te hebben. Reflectie volgt immers soms later, en zo is het goed. Je gezin hoeft toch niet steeds je mening te kennen? Stel je voor!

Soms heb je wel eens een overdosis energie, en laat je een babbel met je huisgenoten of bezoek duren en duren. Het aanvankelijk onderwerp is allang uit focus, maar de praatmodus houdt stand. Trots op jezelf, want je zit er helemaal in en ratelt gedreven door. Rondkijken, zien hoe het de anderen vergaat, dat is voor gesprekskneusjes!

Je hebt natuurlijk ook wel eens een duf moment. Zo een moment dat een hangbui je overmeestert, en dan ga je onverstoorbaar alle kamers af voor een praatje met je kinderen, je partner tot je huisdier toe. Het maakt niet uit waar zij op dat moment mee bezig zijn. Jij geeft hen onvoorwaardelijk aandacht, en dat siert je toch?

Oh, als je thuis een mail krijgt, dan is dit van staatsbelang, ongeacht waarover het gaat. Je antwoordt, en prakt zoveel mogelijk kennissen en vrienden in cc. Zij moeten toch meelezen wat er aan de hand is of staat te gebeuren? En het is toch fijn om een dag later wel vijftig reacties te krijgen? Geen plaats voor verveling thuis! Communicatie en contact troeft! En ja, soms krijg je wel eens ‘die’ mail waarvan je denkt – daar hoef ik niet op te antwoorden. En je parkeert de mail ongemarkeerd in je inbox. Zelfs na drie reminders haal je die niet meer vanonder het stof, strak in consequentie!

Een klaagdrang, daar dient een gezin voor. Je draalt en draalt over de meest kleine zaken, want in jouw beleving komen het democratisch stelsel en de welvaartsmaatschappij in het gedrang! Liefst krijg je iedereen eensgezind solidair met jouw humeur. Je hebt toch gelijk? En zo goedgemutste gezinsleden, die positief naar de wereld kijken, die zijn toch gewoon naïef? Dat kan je toch niet laten gebeuren? Jij bent de wereldburger die weet hoe de vork aan de steel zit. En jij behoedt je thuisnest voor àlle obstakels! Dus ze hebben te luisteren naar jouw insteek, hoe zwaar en energievretend ook. Het zal ze sterken en weerbaar houden.

Als top of the bill geniet je ontzettend van een moment in het kleinste kamertje. Big business, en alle wapens in handbereik: toiletpapier en een boekje. Klaar voor actie! Maar dan ben je weer gehaast, en moet je *druk druk* wat anders gaan doen. Als het lukt, kan je nog even doorsjassen, maar een grote screening zit er verder niet in. Het maakt ook verder niet uit, je toilet is een gedeelde zone met je gezin. Wie na jou komt die ziet jou zeker en vast graag genoeg om met alle plezier je sporen zorgzaam te scannen om ze dan liefdevol te verwijderen. Samen uit, samen thuis, zelfs in het kleinste kamertje! En liet je dit kamertje achter zonder toiletpapier, dan zijn ze vast creatief genoeg om dit zelf op te lossen. Weerbaarheid, remember?  

 

Zijn dit herkenbare situaties? Hoe synchroon loopt jouw werkgedrag met je thuisgedrag? Is het boeiend om te vergelijken? Wat kunnen beide contexten eventueel leren aan elkaar?

Bij de volgende keer dat je jou ergert aan een collega, of een collega zich aan jou – denk dan even na: ‘Hoe zou dit thuis lopen, en kan ik eventueel iets anders doen dan wat ik gewoon ben?’.

Share

© 2013 x-anders
website miene.be

Naar boven